که به جان امدم از بي سرو ساماني خويش
غم بي هم نفسي کشت مرا در اين شهر
در ميان با که گذارم غم تنهايي خويش
|
|
تازه انگار داره باورم می شه
من و تو سایه و نوریم
تازه انگار داره باورم می شه
من و تو از هم چه دوریم
بین ما پنجره ای باز نمی شه
بین ما قصه ای آغاز نمی شه
بین ما همیشه یک دیواره
تازه فهمیدم حقیقت داره
تو چه طور میگی که من برای تو کم بودم؟
منی که عاشق ترین عاشق عالم بودم
تو فقط دیده ی گریون خواستی
من برات قلب پر از خون بودم
آخه تو فقط یه عاشق خواستی
اما من گذشته از جون بودم
تو فقط دست نوازش خواستی
من سراپا غرق خواهش بودم
تو همیشه در پی بهانه ها
اما من حدیث سازش بودم
آره تو یه دل سپرده خواستی
چه کنم که سر سپرده ت بودم
تا که هرگز کسی عاشقت نشه
واسه مردم درس عبرت بودم
منی که ساده به خاک افتادم
بایدم ساده بدی بر بایدم
راستی لعنت به من دیوونه که
به تو قلبمو چه آسون دادم
تو چه طور میگی که من برای تو کم بودم؟
منی که عاشق ترین عاشق عالم بودم
سلام. امشب می خوام بگم که بعد از مدت ها گفتن <چاره ای کو بهتر از دیوانگی> باید گفت: بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار ..... چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم؟
همه هست آرزويم که ببينم از تو رويـــــــی چه زيان تورا که من هم برسم به آرزويی
به کسی جمال خودرا ننموده ای و بينــــــم همه جا به هرزبانی بوداز تو گفتگویـــــی
غم و درد و رنج و محنت؛همه مستعد قتلم تو ببرسراز تن من؛ ببر از ميانه گویـــــــی
به ره تو بس که نالم؛ زغم تو بس که مويم شده ام زناله نالی؛شده ام زمويه مويی
همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی من از خوشم که چنگی بزنم به تار مويـی
چه شود که راه يابد سوی آب؛ تشنه کامی چه شود که کام جويد زلب تو کامجويی
شوداينکه از ترحم دمی ای سحاب رحمت من خشک لب هم آخر زتو تر کنم گلويی
بشکست اگردل من به فدای چشم مستت سر خم می سلامــــــــت شکند اگر سبويی
همه موسم تفرج به چمن روند و صحـــــرا تو قدم به چشم ما نه؛ بنشين کنار جويی
نه به باغ ره دهندم که گلی به کام بویـــــم نه دماغ اينکه از گل شنوم به کــام بويی
ز چه شيخ پاکدامن سوی مسجدم بخواند رخ شيخ و سجده گاهی؛ سر ما و خاک کويی
نه وطن پرستی از من به وطن نموده يادی نه زمن کسی به غربت بنموده جستجويی
بنموده تيره روزم ستم سياه چشمــــی بنموده مو سپيدم ؛ صنم سياه مويـــــی
نظری به سوی رضوانی دردمند مسکين که بجز دردت اميدش نبود به هيچ سويی
فصيح الزمان شيرازی – رضوانی
گمگشته ترینم من
گمگشته ی رؤیاها
سرخورده ی امروزم
وامانده ز فرداها
دیریست که چشمم را
بر قاب در خالی
می دوزم و می سوزم
در گوشه ی بی حالی
یک شب سبد خود را
سیبی به درون دیدم
دل گفت که « این سیب از
یاریست » و خندیدم
بوی خوش سیبم کرد
دور از غم تنهایی
درد دل من درماند
همچون دم عیسایی
او یار و رفیقم شد
یادی ز رفیقی دور
از رنگ دل انگیزش
بشکفت دل رنجور
اما نه دگر سیبی
یاری به من ارزانی
داشت و نه دگر دیدم
من، هدیه ی پنهانی
روزها بگذشت و من
دیدم که ز بیماری
رنجور شده سیبم
بستم کمر یاری
گشتم همه روز و شب
غمخوار و پرستارش
افغان که ندیدم سود
از اینهمه تیمارش
دیریست که جانی نیست
دیگر دل من مرده ست
آن گل که بپروردم
دیریست که پژمرده ست
دیگر ز وفا یاری
سیبی نه به دستم داد
تنها شدم و بی نور
زین ظلمت بد فریاد
درماندم و شد نامم
پرسه زن دنیاها
گمگشته ترین گشتم
گمگشته ی رؤیاها
علی
زير خاكستر ذهنم باقي ست
آتشي سركش و سوزنده هنوز
يادگاري است ز عشقي سوزان
كه بود گرم و فروزنده هنوز
عشقي آنگونه كه بنيان مرا
سوخت از ريشه و خاكستر كرد
غرق درحيرتم از اينكه چرا
مانده ام زنده هنوز ؟؟؟
گاهگاهي كه دلم مي گيرد
پيش خودم مي گويم
آن كه جانم را سوخت
ياد مي آرد از اين بنده هنوز
سخت جاني را ببين
كه نمردم از هجر
مرگ صد بار به از
بي تو بودن باشد
گفتم از عشق تو من خواهم مرد
چون نمردم هستم
پيش چشمان تو شرمنده هنوز
گرچه از فرط غرور
بعد تو ليك پس از آنهمه سال
كس نديده به لبم خنده هنوز
گفته بودند كه از دل برود يار چو از ديده برفت
سالها هست كه از ديده من رفتي ليك
دلم از مهر تو آكنده هنوز
دفتر عمر مرا
دست ايام ورقها زده است
زير بار غم عشق
قامتم خم شد و پشتم بشكست
در خيالم اما
همچنان روز نخست
تويي آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق
دل من بردي و با دست تهي
منم آن عاشق بازنده هنوز
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش
گر كه گورم بشكافند عيان مي بينند
زير خاكستر جسمم باقي است
آتشی سركش و سوزنده هنوز
حمید مصدق
بعد نقطه سر سطر
از همین حسرت دیر
تا ابد ریز و درشت
مشق شب خواهی داشت
بنویس از سفر سرد پشیمانم سخت...
شهیار قنبری
وقتی میای صدای پات
از همه جاده ها میاد
انگار نه از یه شهر دور
که از همه دنیا میاد
تا وقتی که در وا می شه
لحظه ی دیدن می رسه
هر چی که جاده ست رو زمین
به سینه ی من می رسه
ای که تویی همه کسم
بی تو می گیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم
به هر چی می خوام می رسم
وقتی تو نیستی قلبمو
واسه کی تکرار بکنم؟
گل های خواب آلوده رو
واسه کی بیدار بکنم؟
دست کبوترای عشق
واسه کی دونه بپاشه؟
مگه تن من می تونه
بدون تو زنده باشه؟
ای که تویی همه کسم
بی تو می گیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم
به هر چی می خوام می رسم
عزیزترین سوغاتیه
غبار پیراهن تو
عمر دوباره ی منه
دیدن و بوییدن تو
نه من تو رو واسه خودم
نه از سر هوس می خوام
عمر دوباره ی منی
تو رو واسه نفس می خوام
ای که تویی همه کسم
بی تو می گیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم
به هر چی می خوام می رسم
نه می گم رفتنت زود بود و نه می گم دیر. فقط می تونم بگم خیلی دلمون برات تنگ شده. بعد از تو ما بودیم و دلتنگی. ما بودیم و غم از دست دادنت. ما بودیم و گریه های همسر٬ خواهر و مادرت. ما بودیم و سکوت معنا دار و بغض کرده ی کیارش. حالا هم ماییم و غصه های نگفتنی کیارش.هنوزم له له می زنیم که یه بار دیگه خوابتو ببینیم.
دور از رخ تو روز مرا نور نمانده ست
وز عمر مرا جز شب دیجور نمانده ست
هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم
دور از رخ تو چشم مراا نور نمانده ست
صبر است مرا چاره ی هجران تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نمانده ست
آسمان چشم او آیینه ی کیست؟
آن که چون آیینه با من رو به رو بود
درد و نفرین، درد و نفرین بر سفر باد
سرنوشت این جدایی دست او بود
گریه مکن که سرنوشت
گر مرا از تو جدا رد
عاقبت دل هایمان
با غم هم آشنا کرد
چهره اش آیینه ی کیست؟
آن که با من رو به رو بود
درد و نفرین بر سفر
این گناه از دست او بود
ای شکسته خاطر من
روزگارت شادمان باد
ای درخت پر گل من
نو بهارت ارغوان باد
ای دلت خورشید خندان
سینه ی تاریک من
سنگ قبر آرزو بود
آنچه کردی با دل من
قصه ی سنگ و سبو بود
من گلی پژمرده بودم
گر تو را صد رنگ و بو بود
ای دلت خورشید خندان
سینه ی تاریک من
سنگ قبر آرزو بود
الا ای آهوی وحشی کجایی؟
مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بیکس
دد و دامت کمین از پیش و از پس
بیا تا حال یکدیگر بدانیم
مراد هم بجوییم ار توانیم
چو میبینم که این دشت مشوش
چرا گاهی ندارد ایمن و خوش
که خواهد شد بگویید ای رفیقان
رفیق بی کسان یار غریبان
مگر خضر مبارک پی در آید
ز یمن همتش کاری گشاید
مگر وقت وفا پروردن آمد
که فالم لا تذرنی فرداً آمد
چنینم هست یاد از پیر برنا
فراموشم نشد هرگز همانا
که روزی رهروی در سرزمینی
بلطفش گفت رندی ره نشینی
که ای سالک چه در انبانه داری؟
بیا دامی بنه گر دانه داری
جوابش داد و گفتا دام دارم
ولی سیمرغ می باید شکارم
بگفتا چون به دست آری نشانش
که از ما بی نشانست آشیانش
بگفتا گر چه این امر محال است
ولیکن نا امیدی هم وبال است
ولی تا جان بود در تن بکوشم
بود کز جام او یک جرعه نوشم
چو آن سرو روان شد کاروانی
چو شاخ سرو کن دیده بانی
مده جام می و پای گل از دست
ولی غافل مشو از دهر سرمست
لب سر چشمه ای و طرف جویی
نم اشکی و با خود گفت و گویی
به یاد رفتگان و دوستداران
موافق گرد با ابر بهاران
چو نالان آمدت آب روان پیش
مدد بخشش ز آب دیده ی خویش
نکرد آن همدم دیرین مدارا
مسلمانان مسلمانان خدا را
چنان بی رحم زد تیغ جدایی
که گویی خود نبوده ست آشنایی
برفت و طبع خوش باشم حزین کرد
برادر با برادر کی چنین کرد؟
مگر خضر مبارک پی تواند
که این تنها بدان تنها رساند
نیاز من چه وزن آرد بدین ساز
که خورشید غنی شد کیسه پرداز
تو گوهر بین و از خرمهره بگذر
ز طرزی کان نگردد شهره بگذر
چو من ماهی کلک آرم به تحریر
تو از نون والقلم می پرس تفسیر
رفیقان قدر یکدیگر بدانید
چو معلوم است شرح از بر بخوانید
مقالات نصیحت گو همین است
که سنگ انداز هجران در کمین است
روان را با خرد در هم سرشتیم
وز آن تخمی که حاصل بود کشتیم
بر اینگونه دمد عشق تو در دل
هر آنکس را که گشت این کار حاصل
فرح بخشی در این ترکیب پیداست
که شعر نغز مغز جان اشیاست
چرا با بخت چندی می ستیزم
چرا از طالع خود می گریزم
مرا بگذشت آب فرقت از سر
در این حالم مدارا نیست در خور
هم اکنون راه شهر دوست گیرم
که گر میرم هم اندر راه میرم
غریبانی که حالم را ببینند
به مرگم بر سر بالین نشینند
غریبان را غریبان یاد آرند
که ایشان یکدگر را یادگارند
خدایا چاره ی بیچارگانی
مراد بنده را چاره تو دانی
چنان کز شب برآری روز روشن
از این انده برآور شادی من
ز هجرانت بسی دارم شکایت
نمی گنجد دار اینجا این حکایت
بیاور نکهتی زان طیب امید
مشام جان معطر ساز جاوید
که این نافه ز چین جیب حور است
نه زان آهو که از مردم نفور است
در این وادی به بانگ سیل بشنو
که صد من خون مظلومان به یک جو
پر جبریل را اینجا بسوزند
بدان تا کودکان آتش فروزند
سخن گفتن که را یارست اینجا
تعالی الله چه استغناست اینجا
برو حافظ در این معر مزن دم
برای روز میلاد تن خود
من آشفته رو تنها نذاری
برای دیدن باغ نگاهت
میون پیکر شب ها نذاری
همه تنهاییا با من رفیقن
منو در حسرت عشقت نذاری
برای روز میلاد تن خود
منو دور از دل و دیده ت نذاری
دلم دلتنگه و مهرت رو می خواد
دلم رو در پی غم ها نذاری
میام تنها توی قلبت می شینم
من و قلبت رو جایی جا نذاری
عزیزم جشن میلادت مبارک
منو اون سوی جشن دل نذاری
تولدت مبارک عزیزم. انشاا... سال دیگه این موقع تبریکای دیگه هم بهت بگیم.
دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
داستان غم پنهانی من گوش کنید
قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی؟
سوختم، سوختم این راز نهفتن تا کی؟
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربده جویی بودیم
عقل و دین باخته ی دیوانه ی رویی بودیم
بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم
کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت
سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت
این همه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بس که دادم همه جا شرح دل آرایی
شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد؟
چاره اینست و ندارم به از این رای دگر
که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر
بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر
بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود
من بر این هستم و البته چنین خواهد بود
پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی ست
حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکی ست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکی ست
نغمه ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکی ست
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه ی مرغ خوش الحان نبود
چون چنین است پی یار دگر باشم به
چند روزی پی دلدار دگر باشم به
عندلیب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمه ی گلزار دگر باشم به
نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش؟
سازم از تازه جوانان چمن ممتازش؟
آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست
می توان یافت که بر دل ز منش یاری هست
از من و بندگی من اگرش عاری هست
بفروشد که به هر گوشه خریداری هست
به وفاداری من نیست در این شهر کسی
بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی
مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است
راه صد بادیه ی درد بریدیم بس است
قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است
اول و آخر این مرحله دیدیم بس است
بعد از این ما و سر کوی دل آرای دگر
با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر
تو مپندار که مهر از دل محزون نرود
آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود
وین محبت به صد افسانه و افسون نرود
چه گمان غلط است این، برود چون نرود
چند کس از تو و یاران تو افسرده شود؟
دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود
ای پسر چند به کام دگرانت بینم؟
سر خوش و مست ز جام دگرانت بینم
مایه ی عیش مدام دگرانت بینم
ساقی مجلس عام دگرانت بینم
تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند؟
چه هوس ها که ندارند هوسناکی چند
یار این طایفه ی خانه بر انداز مباش
از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش
می شوی شهره به این فرقه هم آواز مباش
غافل از لعب حریفان دغا باز مباش
به که مشغول به این شغل نسازی خود را
این نه کاری ست، مبادا که ببازی خود را
ذر کمین تو بسی عیب شماران هستند
سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند
داغ بر سینه ز تو سینه فکاران هستند
غرض اینست که در قصد تو یاران هستند
باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری
واقف کشتی خود باش که پایی نخوری
گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت
وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت
شد دل آزرذه و آزرده دل از کوی تو رفت
با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت
حاش لله که وفای تو فراموش کند
سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند
وحشی بافقی
عید همگی مبارک
هوا هوای گفتنه
وقت ترانه خوندنه
تار زن پیر خونگی
شب توی خواب ساز می زنه
می گه شبا خواب می بینم
مرده دیگه زوزه ی گرگ
ساعت گل صداش میاد
از دل میدون بزرگ
می گه کنار اطلسی
پای گل لاله عباسی
«صبا» داره ساز می زنه
«قمر» می خونه راس راسی
رنگین کمون پل می زنه
از سر پل تا توپخونه
فشفشه ها قد می کشن
آتیش بازی چه آسونه
جنوبیا، شمالیا
تا گود زنبورک خونه
این همه دست تو به تو
به طاق نصرت می مونه
هوا هوای گفتنه
هوای زخمه زدنه
فصل رفاقت تو با
دستای تنهای منه
حرمت سازو نشکنیم
از زیر خاک «تار» و در آر
جوری بزن تا بمونه
بغض همه به یادگار
گرگه و گله می بره
عاشقا رو دوس نداره
ما همگی چوپون می شیم
باز دوباره، باز دوباره
بزن بزن که وقتشه
ساعت گل شاهدشه
آخر هر قصه ی بد
دیوه تنوره می کشه
شیشه ی عمر غول شب
اما چه ساده می شکنه
وقتی که بشکن بشکنه
یا زیر آواز می زنه
-بزن بزن شیشه ی عمرش رو بزن
به سنگ خشم سوگواران وطن
شهیار رو خیلی دوست دارم. هم خودش. هم صداش و هم شعراش. سعی می کنم «مینا» رو هم بعداْ بنویسم. کاش با صدای ستار بخونیدش.
برای آن کس که دوستش داری
برای آن کس که برایش می میری
دل به نامش می بندی
از جدایی
از میان و من
از بودن با او
اشتیاق را دیدن
در چشمان بزرگش
و گفتن رازی با او
اگر تقدیر سرنوشت مرا اینگونه کرد
تا با خدایش خلوت کند
بگریز...
گریز بزن
و جرس کن
بودن با تو
تمنای آزادی بزرگ،
تمنای آرزوی بزرگ،
این راز نگفته
که معدود می دانند
و ای کاش فهمیده بودند
زیبا!
زندگی کن برای آن کس که دوستش داری
شرم آگین بودنت را در برابر همه
هنگامی که گناهان مرا می گویند
آه،
و دیگرانی که کم از گناهان من ندارند
دوری را از خاطرم راندند و من گریختم
چرا که به سوختن جان فرار می کنم
آن گونه که می خوانی،
آن گونه که می مانی
زیبا، برای رازمان حرفی بزن
حرفی که بماند
چرا که زیبا
تو باید بمانی
سترگ و بزرگ
برای آن کس که دوستش داری.
آقا ماهان ما واسه ری را ی خودش شعر گفته. خیلی قشنگه نه؟
همه آتشه درونم
چه فغان و ناله دارم
باز به برون بنگر
همه دود و خاکستر بر سر
نه نوشته ام ز خاکم،
نه به رسمم نگاشته م!
همه آه و درد و حسرت
چو تو خواهی، خاکسترم، پست
همه آتشه درونم
به خدا سودی ام نیست
که بساط تیره دارد
بگذر از این سیه دست
نشود رسم کسی باز
دلِ مرده در خیال باز،
چه خیال رندی باز؟
گذر قیامت من همه ساز
به خدا و من چه مربوط؟
من از آن تیره تر هم
چه کنم که جان من سوخت؟
با تشکر فراوان از دوست عزیزم ماهان آشنا
ز لیلا می شنیدم، یا علی گفت
به مجنون چون رسيدم يا علی گفت
نسيمي غنچه ای را باز می كرد
به گوش غنچه كم كم يا علی گفت
چمن با ريزش باران رحمت
دعایی كرد و او هم يا علی گفت
يقين پروردگار آفرينش
به موجودات عالم يا علی گفت
دلا بايست هر دم يا علی گفت
نه هر دم بل دمادم يا علی گفت
به هر روز به هر شب يا علی گفت
به هر پيچ به هر خم يا علی گفت
دمی كه روح در آدم دميدند
ز جا بر خاست آدم يا علی گفت
علی در كعبه بر دوش پيمبر
قدم بنهاد و آن دم يا علی گفت
عصا در دست موسی اژدها گشت
كليم آنجا مسلم يا علی گفت
نمی شد زنده جان مرده هرگز
يقين عيسی بن مريم يا علی گفت
ز بطن حوت يونس گشت آزاد
ز بس در ظلمت يم يا علی گفت
به فرقش كي اثر مي كرد شمشير
شنيدم ابن ملجم يا علی گفت
مگر خيبر ز جايش كنده ميشد؟
يقين آندم علی هم يا علی گفت
روز مرد بر همه ی آقایون عزیز!!مخصوصاً پدر عزیزم مبارک
علی، داماد پیغمبر
علیٌ هو علیٌ حق
علی، ای ساقی کوثر
علیٌ هو علیٌ حق
شهنشاهی که دربانی
کند او را به سلطانی
جم و دارا و اسکندر
علیٌ هو علیٌ حق
صمد دستی که بشکستی
صنم ها از زبردستی
خدای خانه ی عشقی
علیٌ هو علیٌ حق
علی، داماد پیغمبر
علی، ای ساقی کوثر
علی، مجمر علی منبر
علی، فرمانده ی لشکر
علی، ساقی،علی، ساغر
علی، بر عاشقان رهبر
علی، بر عارفان دلبر
علی، ای زاده ی یزدان
علی، ای آتش یزدان
علیٌ هو علیٌ حق
علیٌ هو علیٌ حق
میلاد امام علی بر همه مبارک
دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر؟ کجاست گهواره ی من؟
همون گهواره ای که خاطرم نیست
همون امنیت حقیقی و راست
همون جایی که شاهزاده ی قصه
همیشه دختر فقیرو می خواست
همون شهری که قد خود من بود
از این دنیا ولی خیلی بزرگتر
نه ترس سایه بود نه وحشت باد
نه من گم می شدم نه یک کبوتر
دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر؟ کجاست گهواره ی من؟
نگو بزرگ شدم! نگو که تلخه
نگو گریه دیگه به من نمیاد
بیا منو ببر نوازشم کن
دلم آغوش بی دغدغه می خواد
تو این بستر پاییزی مسموم
که هر چی نفس سبزه بریده
نمی دونه کسی چه سخته موندن
مث برگ روی شاخه ی تکیده
دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر؟ کجاست گهواره ی من؟
ببین شکوفه ی دلبستگی هام
چه قدر آسون تو ذهن باد می میره
کجاستاون دست نورانی و معجز؟
بگو بیاد و دستمو بگیره
کجاست مریم ناجی؟ مریم پاک؟
چرا به یاد این شکسته تن نیست
تو رگبار هراس و بی پناهی
چرا دامن سبزش چتر من نیست؟
دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر؟ کجاست گهواره ی من؟
الهی من فدای اشکات بشم!!!
دختر شبای پاییز
می مونم با تو همیشه
واسه من هیچ کی تو دنیا
مریم خودم نمی شه
مریم پاییزی من
مریم پاییزی من
مریم پاییزی من
گریه؟ اخماتو وا کن
دستاتو بالا بگیر و
وا سه فرداها دعا کن
دعا کن
وعده مون هر روز ابری
زیر الماسای بارون
چه بهار باشه چه چاییز
چه تابستون چه زمستون
یه روزی میام کنارت
تو رو می برم تا خورشید
یه روزی که رفته باشه
از نگات سایه ی تردید
من همونم که می سازم
قصر رؤیاهاتو مریم
اشکای سرختو بس کن
کم نکن دعاتو مریم
دختر شبای پاییز
می مونم با تو همیشه
واسه من هیچ کی تو دنیا
مریم خودم نمی شه
مریم پاییزی من
مریم پاییزی من
هنوز می گم: تولدت مبارک فدات شم!
وقتی شب پاشو تو باغا می ذاره، نفس گلا می گیره
وقتی تاریکی از آسمون می باره، دل غنچه ها می میره
وقتی ظلمت نفس گلا رو بسته
گل محبوبه ی شب بیدار نشسته
دل به تاریکی و ظلم شب نمی ده
اون که عطرش تا ته باغا رسیده
اگه محبوبه رو تو گلدون بذارن
همه اطرافشو خار و خس بذارن
اگه دیوار بکشن دور وجودش
اگه تهمت بزنن به تار و پودش
عطر محبوبه ی شب توی هر دیوار سنگی راه داره
گل محبوبه ی شب توی قلب غنچه ها پناه داره
شبا که گلا تو تاریکی نشستن
همه از وحشت چشمارو بستن
تنشون می لرزه از ترس سیاهی
گل محبوبه تو واسه شون پناهی
عطر محبوبه ی شب توی هر دیوار سنگی راه داره
گل محبوبه ی شب توی قلب غنچه ها پناه داره
بازم می گم: تولدت مبارک عزیزم!
گل سرخ و سپیدم
کی میایی؟
بنفشه برگ بیدم
کی میایی؟
تو گفتی گل درآید من میایم
وای! گل عالم تموم شد
کی میایی؟
وای جان مریم!
جان مریم
جان مریم
جان مریم چشماتو وا کن
سری بالا کن
منو نگا کن
شد هوا سفید
وقت اون رسید
که بریم به صحرا
وای نازنین مریم
وای نازنین مریم
جان مریم چشماتو وا کن
منو صدا کن
بشیم روونه
بریم از خونه
شونه به شونه
به یاد آن روزها
وای نازنین مریم
وای نازنین مریم
باز دوباره صبح شد
من هنوز بیدارم
کاش می خوابیدم
تو رو خواب می دیدم
خوشه ی غم
توی دلم
زده جوونه
دونه به دونه
دل نمی دونه
چه کنه با این غم
وای نازنین مریم
وای نازنین مریم
بیا رسید وقت درو
مال منی از پیشم نرو
بیا سر کارمون بریم
درو کنیم گندما رو
بیا رسید وقت درو
مال منی از پیشم نرو
بیا سر کارمون بریم
بیا بیا نازنین مریم
مریم
مریم
نازنین مریم
وای نازنین مریم
عزیزم تولدت مبارک
من می سوزم. من در دهانه ی عشق تو می سوزم و خاکسترم را در نگاهت، به نفس سردت می سپارم.
می دانم هرگز از این راه بی پایان بر نخواهم گشت.
می دانم در راه عشق، دست های خالیم را جز درد و حسرت، جز سوختن و نیست شدن، عایدی نیست. اما چه کنم؟ چه کنم که نور چشمانت آتش حسرت دل سرد مرا شعله ور کرده ست. نمی دانی که من چه اندازه شوریده ی نگاهت شده ام.
شکوفه های جوانی ام را در آتش عشقت می سوزانی و نمی دانی که چه شبهای غریبی سر به کوی تو گذاشتم و چه ساعت ها زیر پنجره ی قلبت ایستادم تا شاید...!
آه از درد قلب! آه از سوز دل! آه از زندگی! آه از عشق!
آه از نرسیس!!!
م.ع سوخته
می گشت دمی چند براین روی زمین او از بهر تفرج
عیسی شد و بر گنبد دوار برآمد تسبیح کنان شد
گه نوح شد و کرد جهانی به دعا غرق خود رفت به کشتی
یوسف شد و از مصر فرستاد قمیصی روشن کن عالم
از دیده ی یعقوب چو انوار برآمد تا دیده عیان شد
ایوب شد و صبر همی کرد ز کرمان خود درد و دوا بود
از خانه ی دل نعره ی زنهار برآمد جسمش همه جان شد
یونس شد و در بطن سمک بود به دریا از بهر طهارت
موسی شد و خواهنده ی دیدار برآمد بر طور روان شد
عیسی شد و در مهد همی داد گواهی زان روح مقدس
بالله که هم او بود که می آمد و می رفت هر قرن که گفتی
حقا که هم او بود که می گفت انا الحق در صوت الهی
منصور نبود او که بر آن دار برآمد نادان به گمان شد
این دم نه نهان است ببین گر تو بصیری از دیده ی باطل
این است کزو این همه گفتار برآمد در دیده بیان شد
روی سخن کفر نگفته ست و نگوید منکر مشویدش
کافر شده آن کس که به انکار برآمد از دوزخیان شد
تبریز هم او بود هم او شمس در گلشن انوار
او بود که در جوشن اسرار بر آمد در عشق نشان شد
اینم واسه دل دوست عزیزمون م.ع سوخته. فقط باید ببخشند که یه مقدار زیادی دیر شد. عزیزم شرمنده. چند وقت دیگه نغمه های اردیبهشت ۳ رو هم می زنم.
لحظه های شاد، لحظه های با تو بودن است. لحظه هایی که لبخندت دلم را تکه تکه می کند و آتش نگاهت جانم را می سوزاند و ذره ذره آبم می کند. لحظه های شاد، لحظه هایی است که در سیاهی چشمانت گم می شوم. لحظه هایی است که می خواهم فریادت بزنم ولی در فریاد نمی گنجی- همان طور که در دلم- . کاش وقتی خیره به چشمانم نگاه می کنی، از آشوب دلم با خبر شوی! می دانم. خوب می دانم که این عشق، بازی تو و تمام زندگی منست.کاش می توانستم همیشه سرت را به بازی گرم کنم!
لحظه های پاک، لحظه های به تو اندیشیدن است. لحظه های در تو مردن. لحظه های دل را به آبی آسمان عشق تو سپردن. لحظه هایی که حس می کنم نفس کشیدن برایم شیرین است. لحظه های پاک لحظه هایی است که پای چشمانم تر می شود.لحظه هایی که چشمان ناپاک... دختر همسایه، دیگر حتی ارزش به بازی گرفتن را هم ندارد. لحظه های پاک، لحظه هایی است که از چشمانم برق نگاه تو می جهد.
لحظه های ترس،... همه ی لحظه ها لحظه ی ترس است.ترس از در هم شکستن آرامش تو. ترس از دیگر ندیدنت.ترس از آغوش گرم تو. ترس از لب های ناپاک من.ترس از چشمان پاک تو. ترس از حسود...
لحظه های تلخ،... لحظه ی تلخی نیست. با یاد تو همه ی لحظه ها شیرین است.
من همچنان منتظر اولین بوسه ام!
انقدر سخته تو چشاي كسي كه تموم عشقت رو ازت گرفته و به جاش يه زخم هميشگي به قلبت هديه داده زل بزني و به جاي اينكه لبريز كينه و نفرت شي احساس كني هنوزم دوسش داري.
آخرين تپش در قلبم تويي اي نازنينم آخرين اشك بر روي گونه هاي خيسم تو هستي.تو آخرين عشق در پيكر بي جانم هستي آخرين اميد در ميان همه ي نا اميديم هستي تو آخريني و من هنوز درابتداي راه تو .تو آخرين موج در درياي طوفاني و من هنوز بسان قايقي سر شكسته از امواج در ابتداي ساحل تو آخرين قله اي من هنوز تپه اي در ميان صحرايم آخرين ديدار تويي من هنوز در انتظار لحظه ي ديدار بي خوابم.
این نوشته ها به سفارش روبینا خانوم بوده. ببخشید که یه کم دیر شد.
مرا
تو
بی سببی
نیستی.
به راستی
صلت کدام قصیده ای
ای غزل؟
ستاره باران جواب کدام سلامی
به آفتاب؟
از دریچه ی تاریک؟
کلام از نگاه تو شکل می بندد.
خوشا نظر بازیا که تو آغاز کنی!
□□□
پس ِ پشت مردمکانت
فریاد کدام زندانی ست
که آزادی را
به لبان برآماسیده
گل سرخی پرتاب می کند؟
ور نه
این ستاره بازی
حاشا
چیزی بدهکار آفتاب نیست.
نگاه از صدای تو ایمن می شود.
چه مؤمنانه نام مرا آواز می کنی!
□□□
و دلت
کبوتر آشتی ست،
به خون تپیده
به بام تلخ.
با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز می کنی!
احمد شاملو
تقدیم به تو که سادگی ات، غرور من است و پاکی ات وجود من. پاکی و سادگی ات را در آسمانی دیدم، به همین نزدیکی. پس پاک و ساده در آسمان دلت پرواز کن.
تولدت مبارک
برادر جان نمی دونی چه دلتنگم
برادر جان نمی دونی چه غمگینم
نمی دونی نمی دونی برادر جان
گرفتار کدوم طلسم و نفرینم
نمی دونی چه سخته دربدر بودن
مث طوفان همیشه در سفر بودن
برادر جان برادر جان نمی دونی
چه تلخه وارث درد پدر بودن
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه
دلم تنگه از این روزهای بی امید
از این شب گردی های خسته و مأیوس
از این تکرار بیهوده دلم تنگه
همیشه یک غم و یک درد و یک کابوس
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه
دلم خوش نیست غمگینم برادر جان
از این تکرار بی رؤیا و بی لبخند
چه تنهایی غمگینی که غیر از من همه
خوشبخت و عاشق،عاشق و خرسند
به فردا دل خوشم شاید که با فردا
طلوع خوب خوشبختی من باشه
شبو با رنج تنهایی من سر کن
شاید فردا روز عاشق شدن باشه
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه
تولدت مبارک
امشب در سر شوری دارم
امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم
رازی باشد با ستارگانم
امشب یکسر شوق و شورم
از این عالم گویی دورم
از شادی پر گیرم که رسم به فلک
سرود هستی خوانم در بر حور و ملک
در آسمان ها غوغا فکنم
سبو بریزم ساغر شکنم
امشب یکسر شوق و شورم
از این عالم گویی دورم
با ماه و پروین سخنی گویم
وز روی مه خود اثری جویم
جان یابم زین شب ها
ماه و زهره را به طرب آرم
از خود بی خبرم به شعف دارم
نغمه ای بر لب ها
امشب یکسر....
